نام شريف آن بزرگوار فاطمه و مشهورترين لقب آن حضرت، «معصومه» است. پدر بزرگوارش امام هفتم شيعيان حضرت موسى بن جعفر (ع) و مادر مكرمه اش حضرت نجمه خاتون (س) است . آن بانو مادر امام هشتم نيز هست . لذا حضرت معصومه (س) با حضرت رضا (ع) از يك مادر هستند.

ولادت آن حضرت در روز اول ذيقعده سال ١٧٣ هجرى قمرى در مدينه منوره واقع شده است. ديرى نپاييد كه در همان سنين كودكى مواجه با مصيبت شهادت پدر گرامى خود در حبس هارون در شهر بغداد شد. لذا از آن پس تحت مراقبت و تربيت برادر بزرگوارش حضرت على بن موسى الرضا (ع) قرارگرفت.

بسم الله الرحمن الرحیم

مایلم نخستین یادداشت امسال را به مقوله نوآوری به منزله تابلوی راهنمای

سال جدید و بحث پيرامون برخی ‏ملزومات ونیز موانع نوآوری در ایران امروز اختصاص دهم و به مسئولیت ها ومشکلات دولت در این باب ‏اشاره کنم.   ‏

به عنوان مسئول دولت خود را در دو سطح نسبت به مقوله نو آوری مسئول می بینم:  ‏

اول، زمینه سازی، حمایت ورفع موانع اداری موجود در برابر استعدادها و نو آوری های مردمی در عرصه های ‏علمی، اقتصادی، فرهنگی و... است. در این خصوص، همه نخبگان را به مشارکت و مشورت می طلبم و دولت ‏را در عالی ترین سطح  برای اصلاحات انقلابی وانعطاف در روشها بسیج خواهم کرد. البته به خوبي مي دانم كه ‏اين کار آسانی نیست و باید برای رفع بسیاری از رسوبات و موانع سخت افزاری و نرم افزاری که عادت به ‏کهنگی و محافظه کاری را در بسیاری نهادهای حکومت، به وجود آورده چاره ای اندیشید. اما همه سعی خود ‏را در این خصوص خواهم کرد و از همه صاحبنظران مي خواهم كه دولت را در اين زمينه با پيشنهادات خود ‏ياري دهند تا به اميد خدا تغییراتی موثر در حد توان و امکانات دولت تا پایان سال87 ایجاد شود. ‏

اما سطح دوم، برنامه های ایجابی خود دولت و روشهای نوآورانه آن در حل مشکلات کشور است. جهش های ‏نو گرایانه در مدیریت، نیاز به "شجاعت وحکمت" درکنار یکدیگر دارد. دراینجا می خواهم بر عنصرشجاعت ‏وجرات در تحقق نوآوری، تاکید کنم زیرا یکی از موانع جدی در برابر شکوفایی ملی وتاریخی ایران حتی در ‏سطح نخبگان، ترس از"نوآوری" است که امروز نيز عامل مقاومت در برابر "تغییرات" شده است و اگر فکری ‏به حال آن نکنیم شکوفایی تمدنی وتاریخی ایران جدید، بازهم به تاخیر افتاده ونوآوری های فردی وپراکنده، ‏تبدیل به یک"جنبش نوآوری" در سطح ملی نخواهد گرديد. ‏

از بازی با کلمات و فريب افكار عمومي بیزارم و به واقعیات زندگی مردم، بیش از تصورات خيالي از پشت ‏درهاي بسته، توجه دارم و خود را در برابر مشکلات واقعی مردم مسئول می دانم. از این رو همراهی با توده ‏های واقعی مردم را به عضویت در حلقه های خاص با دغدغه های خاص ترجیح می دهم.‏

اینجانب در راستای تحقق وعده های انتخاباتی، موظف بودم که دست به نوآوری های جدی و اصلاحات ‏اساسی در مسائل مهم و گوناگون کشور بزنم. موضوعاتي از قبيل نظام بانکداری و وام و نرخ بهره، نظام ‏مدیریت وبرنامه ریزی، نظام مالیاتی، در عرصه بیمه های اجتماعی و بهداشت عمومی، توزیع ثروت وسهام ‏عدالت، سیاست خارجی و...‏

در همین راستا برنامه هایی جدید و اصلاحاتی نوآورانه تدارک دیدیم و با کمک همکارانم در دولت با تمام ‏قدرت وارد عمل شدیم. اما با چه واکنش هایی مواجه شدیم ؟! در تمام این دو سه سال میل شدید به ادامه ‏سنت های اداری وعادت های مدیریتی ونوعی انجماد در برابر برنامه های دولت، سرعت انجام این اصلاحات ‏را کاسته است. این دولت نسبت به گذر زمان، بسیار حساس است واگر واحد زمان برای برخی سیاست مداران، ‏سا ل و دهه بوده است  برای ما هفته ها، روزها، وحتی ساعت ها نیز مهم اند. ‏

اگر برای ما نیز منافع حزبی یا اهداف تبلیغاتی وانتخاباتی اولویت می داشت براستی نباید وارد برخی ساختار ‏شکنی های روشی و مدیریتی می شدیم.  زیرا شکستن عادات و شالوده های کهنه، شبیه نوعی خرافه ستیزی در ‏عرصه مدیریتی است وهر نوع شالوده شکنی، باعث چالش هایی طبیعی یا مصنوعی و حتی دشمن تراشی می ‏شود. ‏

دولت دهها طرح نوآورانه در عرصه های مدیریتی و اقتصادی داشته ولی سطح اصطکاک و مقاومت در برابر ‏نوآوری، متاسفانه بسیار بالاست و ما هزینه های زیادی برای آن پرداخته و می پردازیم.‏

بخش مهمی از وقت و توان دولت، صرف غلبه بر این مقاومت ها، ترس ها و محافظه کاری ها و عادت های ‏کهنه می شود.‏

من نمی خواهم از دولت، رفع مسئولیت کرده و برخی  ناکامی ها را بر عهده دیگران بیندازم. همچنین مدعی بی ‏نقص بودن برنامه های دولت و روش ها و تصمیمات شخص رئیس جمهور نیستم، ادعا نمی کنم که از همه ‏ظرفیت ها و امکانات، بدرستی استفاده شد و  بهتر از این نمی شد و نمی شود ولی بگذارید از دوستان به ‏نحوی و از دشمنان به نحوی گلایه کنم که اگر راه را بر نوآوری باز نکنیم و اگر بر این ترس غلبه نکنیم ایران ‏عزیز نخواهد توانست عقب ماندگی تاریخی یکی دو قرن اخیر در عصر قاجار و پهلوی را از راههای میان بر ‏جبران کند. آنچه باید نگرانش باشیم ساختارشکنی علیه مبانی و چارچوبهای هویت اسلامی و ایرانی است اما ‏نوآوری در روشها امری کاملا ضروری و حتی "دیر شده" است و نباید محافظه کاری و تنبلی را با عقلانیت ‏اشتباه گرفت.‏

اقتصاد ما، نظام مالیاتی، بانکی، بیمه ها، الگوی مصرف سوخت و انرژی، یارانه ها، نحوه تقسیم کار میان دولت ‏و بخش خصوصی، نظام آموزشی و پژوهشی کشور، سیاست خارجی، نظام مطبوعاتی و رسانه و حزبی در ‏کشور، مدیریت شهری، نظام واردات و صادرات  و ... همه و همه، تشنه نوآوری در چارچوب اهداف انقلاب ‏اسلامی و در مسیر پیشرفت عادلانه کشورند.‏

تغیراتی که در هیئت دولت صورت می گیرد نیز در همین راستاست. ما یک گروه منسجم هستیم که به اقتضای ‏موقعیت وشرایط، انعطاف و تغییرات لازم را در خود به وجود می آوریم و هیچ یک به مسئولیتهای خود به ‏عنوان يك امتياز يا سر قفلی نگاه نمی کنیم.‏

همکاران قبلی و فعلی من در دولت، از این همکاری، تصور یک مسابقه ماراتن امدادي رادارند که بین راه ‏مشعل را یکی به دیگری می سپارد. هدف اصلی هیچ یک از ما بقاء در دولت نیست بلکه خدمت به ملت است.‏

هر یک از این برادران و خواهران که جای خود را به دیگری می دهند برای خود نه هویتی فردی بلکه هویتی ‏جمعی قائلند و این جانب از همه کسانی که فداکارانه آمدند ومتواضعانه رفتند عمیقاً متشکرم و می دانم که این ‏سخت ترین و شیرین ترین دوران خدمت را از یاد نخواهند برد.‏

همکاران من شب و روزآرام ندارند وقتی جابجا می شوند شاید برای نخستین بار پس از ماهها فرصت ‏استراحت می یابند. از همه آنها سپاسگذارم و بابت ماموریت های شبانه روزی و طاقت فرسا از آنها و خانواده ‏هایشان عذرخواهی می کنم.‏

ترمیم کابینه در این دولت یک سیاست از قبل اعلام شده بر اساس " اصالت هدف" است.  همه ما ابزار هستیم ‏و ملت هدف. فرصت اشتباه کردن و محافظه کاری نداریم. وزرای جدید یا قدیم این کابینه هیچ یک سیاست ‏باز و قدرت طلب نبوده و آرزوی وزارت نداشته و ندارند و همین جا اعلام میکنم که سیاست انعطاف و انطباق ‏در دولت ادامه خواهد داشت. همه ما باید به امانت بزرگ خدا و مردم و فرصت محدودی که در اختیار داریم ‏بیاندیشیم. ‏

من و همکارانم در دولت، روزهای خدمت و دولت را و حتی ساعتهای آن را می شماریم و برای هر روز و هر ‏ماه به ضرورت نوآوری می اندیشیم و صادقانه طالب همکاری و همفکری همفکران و حتی منتقدان هستیم.‏

از دوستان می خواهیم که به ما اعتماد کنند و مشورت دهند و کمک برسانند و از نوآوری نهراسند. و از منتقدان ‏و مخالفان دولت نیز متواضعانه می خواهم که بجای انتقام حزبی به ارتقای ملی بیاندیشند. باید شجاع بود و راه ‏را برای شکوفایی ملی و تاریخی ایران باز کرد. همه کمک کنیم. جای دوری نمی رود.

منبع : ‏http://www.ahmadinejad.ir/

سينه ستبر تاريخ مالامال از خاطرات حيات و ممات مردان مردي است كه روحشان فراتر از زمان و عرصه فراخ زمين تنگ‏تر از قلب سرشار از عشقشان بوده است.  

 امير سپهبد علي صياد شيرازي در سال 1323 در کبود گنبد مشهد در خانواده اي مذهبي به دنيا آمد. مادرش شهربانو و پدرش زياد نام داشت. پدرش، که از عشاير فارس بود، به استخدام ژاندارمري در آمد و سپس به ارتش منتقل شد. او از جاذبه اي خاص برخودار بود، از اين رو علي تحت تأثير پدر از کودکي به ارتش علاقه مند شد.

او به همراه پدر و خانواده، مانند ديگر خانواده هاي نظاميان، از شهري به شهري مهاجرت مي کرد. شهرهاي مشهد، گرگان، شاهرود، آمل، گنبد و سرانجام گرگان محل پرورش وي شدند. او سال ششم متوسطه را در تهران گذراند و در سال 1342 موفق به اخذ ديپلم گرديد. او در سال 1343 در کنکور دانشکده افسري شرکت کرد و پذيرفته شد. علي از بدو ورود به دانشکده به جديت در درس و پاي بندي به مذهب شهرت يافت. و سرانجام در مهرماه 1346 در رسته توپخانه دانش آموخته شد و با درجه ستوان دومي وارد ارتش گرديد. او پس از طي دوره آموزشي در شيراز و اصفهان به لشگر تبريز و سپس لشگر زرهي کرمانشاه منتقل شد. او در سال 1350 براي گذراندن دوره آموزش زبان انگليسي به تهران آمد و پس از پايان کلاس و جديت در تحصيل سرانجام خود از استادان زبان انگليسي شد. ستوان يک علي صياد شيرازي تصميم گرفت با دختر عمويش، خانم عفت شجاع ازدواج کند اما به دليل اين که محمود، عموي علي، از مخالفان شاه بود، ساواک با اين ازدواج موافقت نکرد، اما سرانجام در اثر اصرار علي، ارتش با اين وصلت مبارک موافقت کرد. علي در سال 1352 به دليل لياقت ها و دقت هايش در کار، براي تکميل تخصص هاي توپخانه از طرف ارتش به آمريکا اعزام شد تا دوره هواسنجي بالستيک را بگذراند. او اين دوره آموزشي را در شهر فورت سيل از ايالت اوکلاهما، در منطقه اي نظامي، با موفقيت طي کرد. در اين دوره فشرده ستوان همچون مبلغي مذهبي به دعوت آمريکاييان به اسلام مي پرداخت و در مجالس بحث و مناظره آنان شرکت مي کرد. او در بين آشنايان جديدش به مرد مذهبي مشهور شد. او پس از گذراندن دوره، با تخصصي جديد و روحيه اي با نشاط به ايران مراجعت کرد. ارتش براي استفاده از دانش نظامي ستوان، او را در سال 1353 به اصفهان ـ مرکز توپخانه ـ منتقل کرد. علي در اصفهان با يافتن دوستان جديد مطالعات مذهبي خود را پي گرفت و شخصيت سياسي خويش را در اين دوره قوام بخشيد. او در نامه اي که براي سرگرد محمد مهدي کتيبه، يکي از افسران مذهبي، ارسال کرد اين جمله را نوشت: «در مورد برنامه هاي مذهبي بحمدالله پيش مي رويم مخصوصاً در آن قسمت که مي دانيد». اين جمله حساسيت ضد اطلاعات را برانگيخت و از آن پس وي تحت مراقبت قرار گرفت. آنها پس از تحقيق و مراقبت متوالي، او را «متعصب مذهبي» معرفي کردند و مراقبت از وي را شدت بخشيدند. جالب اين است که هرکس از افسران را به مراقبت وي مي گماردند يا تحت تأثير روحيه او قرار مي گرفت و گزارش مثبت براي او رد مي کرد يا صياد را از مراقبت و مأموريت خود خبر مي داد و يا از اول با چنين مأموريتي مخالفت مي کرد.

سروان صياد هم زمان با اوج گيري مبارزات ملت مسلمان ايران به رهبري امام خميني تقيه را کنار گذارد و در ارتش علناً به دفاع از علماي اسلام و حکومت اسلامي پرداخت و سرانجام به دليل اين که در بين افسران، تبليغات ضد رژيم مي کرد، ضد اطلاعات از قرار دادن جنگ افزار در اختيار وي ممانعت کرد و اعلام نمود که از واگذاري مشاغل حساس به او خودداري شود. سرانجام سروان در 19 بهمن دستگير و زنداني شد اما ديري نپاييد که انقلاب به پيروزي رسيد و او هم مانند همه مردم ايران آزاد شد.

دوره دوم زندگي سرهنگ صياد بعد از پيروزي انقلاب اسلامي آغاز مي شود: او پس از پيروزي انقلاب اسلامي با  رحيم صفوي و حجت الاسلام سالک آشنا مي شود و با يکديگر پيمان مي بندند که از پادگانهاي اصفهان حفاظت نمايند. اختلاف سروان با فرماندهان ارتش موجب آشنايي وي با حضرت آيت ا... خامنه اي مي گردد و از اينجا سرنوشت صياد به کلي تغيير پيدا کرد. پس از حوادث کردستان، صياد با درجه سرگردي به همراه سردار صفوي به غرب اعزام مي گردد. و با هماهنگي ارتش و سپاه سنندج را آزاد مي کنند. لياقتهاي سرگرد در کردستان موجب مي گردد تا با درجه سرهنگي به فرماندهي عمليات غرب منصوب گردد. اختلافات سرهنگ با بني صدر اولين رئيس جمهوري اسلامي موجب برکناري وي و خلع دو درجه مي گردد. اما ديري نپاييد که بني صدر سقوط کرد و شهيد رجايي به رياست جمهوري رسيد و سروان مجدداً با دو درجه به غرب کشور اعزام مي شود. سرهنگ با تأسيس قرارگاه حمزه سيدالشهداء لشگرهاي 64 اروميه و 28 کردستان و تيپ هاي 23 نيروي ويژه هوا برد و تيپ 30 گرگان شهرهاي بوکان و اشنويه را آزاد کرد. در هفتم مهرماه 1360 به خاطر رشادت ها و لياقتها توسط رهبر معظم انقلاب حضرت امام خميني (ره) به فرماندهي نيروي زميني منصوب شد. او با هماهنگي با سپاه قهرمان پاسداران انقلاب اسلامي در عمليات طريق القدس، فتح المبين، بيت المقدس، رمضان، مسلم بن عقيل، مطلع الفجر، محرم، والفجر 1، 2، 3، 4، 8، 9، عمليات خيبر و بدر و قادر شرکت نمود و پيروزي هاي بزرگي را براي ايران اسلامي به ارمغان آورد که بي شک در تاريخ امت اسلامي به عظمت خواهد ماند. سرهنگ در مرداد سال 1365 از فرماندهي نيروي زميني استعفا داد و با پيشنهاد آيت الله خامنه اي و تصويب رهبر انقلاب به سمت نمايندگي امام در شوراي عالي دفاع منصوب شد. در سال 66 به درجه سرتيپي نايل آمد. سرتيپ صياد شيرازي در سال 67 در عمليات مرصاد که مرزهاي غرب ايران مورد هجوم منافقين قرار گرفته بود شرکت و با روحيه اي بسيجي ضربات محکمي را بر پيکر مزدوران منافق وارد کرد. سرانجام صياد شيرازي در مقام جانشيني رياست ستاد کل به خدمت مشغول شد. تيمسار سرتيپ صياد شيرازي در 16 فروردين 1378 همزمان با عيد خجسته غدير با حكم مقام معظم فرماندهي كل قوا به درجه سرلشگري نايل آمد. 

پس مانده هاي زخم خورده مرصاد در صبح روز 21 فروردين 78 ، فاتح بزرگ فتح ‏المبين و بيت ‏المقدس و يکی از بزرگترين سرمايه های کشور را در تروري ناجوانمردانه آماج تيرهاي كينه خود قرار دادند و قامت استوار امير ارتش اسلام را به خاك افكندند. روحش شاد.

منبع: خاطرات امير سپهبد صياد شيرازي ـ مرکز اسناد انقلاب اسلامي