"حسین، شهید آگاه"

غالباً در انقلابهای سیاسى، رهبران انقلاب براى غلبه بر دشمن از تطمیع و تهدید، گردآوری نیرو و اسلحه و انواع اعمال غیرانسانی خوددارى نمى کنند. اما آنهائی که بخواهند در انقلاب خود شرافتمندانه رفتار کنند، پیش بینى هاى لازم را نموده و در جلب همکار و جمع کردن افراد، اهتمام و کوشش مى نمایند و هرگز از شکست خود و امکان پیروزى دشمن سخن نمى گویند. لذا این گونه افراد هیچگاه از اینکه یک آینده خطرناک و وحشتناک در انتظارشان باشد، حرفى به میان نمى آورند و سپاه خود را از یک پایان جانسوز و پر از مصائب خبر نمى دهند چرا که به این ترتیب لشکر را از دور خویش پراکنده خواهند ساخت. بنابر این اگر رهبر یک قیام، چنین روشهایی را پیش نگرفت و قیامش را به استقبال مرگ و شهادت رفتن تفسیر نمود و دل به مرگ نهاد، همه مى فهمند که قیام او صرفاً سیاسى و به منظور تصرف حکومت و قدرت نیست. به این دلیل، کسانى هم که به طمع مال دنیا و احتمال رسیدن به جاه و مقام با رهبران شورشها و انقلابها هم صدا مى شوند، در این گونه قیامها شرکت نمى کنند...

اگر به صفحات تاریخ بنگریم، در می یابیم که تاریخ به خوبی گواهی می دهد حسین بن علی (علیه السلام) مکرر از شهادت خود خبر مى داد و هیچگاه از سرنگونی یزید و تصرف ممالک اسلامى و تشکیل حکومت سخن نمی راند. اگر چه آن حضرت همگان را موظّف و مکلف مى دانست که با او حضرت همکارى کنند، از بیعت با یزید و اطاعت او امتناع ورزند و بر علیه او شورش و انقلاب بر پا نمایند، ولى مى دانست که چنین قیام گسترده ای اتفاق نخواهد افتاد و خودش باید تنها با جمعى قلیل قیام نماید و فدا گردد. لذا از قبل، شهادت خود را به مردم اعلام مى کرد.

بنابر این، حسین (علیه السلام) درقیام خود، نه حکومت و مقام ظاهرى و دنیوى را می خواست و نه گسترش مال و نفوذ و ثروت را؛ بلکه او براى اطاعت خدا از بیعت یزید خوددارى کرد و براى اطاعت امر خدا از حرمین شریفین هجرت نمود و براى اطاعت خدا جهاد کرد. لذا براى برانگیخته شدن آن حضرت به این قیام، باعثى جز امر خدا و اداى تکلیف نبود.

برای نمونه، ابن عباس و عبدالله بن عمر با آن حضرت در رابطه با وضعى که پیش آمده بود سخن گفتند، تا بلکه امام (علیه السلام) را از تصمیمى که داشت منصرف نمایند. هنگامی که سخن بین آنها طولانى گشت، در پایان بعد از آنکه هر دو، گفتار حسین (علیه السلام) را تصدیق نمودند، آن حضرت به عبدالله بن عمر فرمود: " تو را به خدا قسم! آیا در نظر تو، من در روشى که پیش گرفته ام و در امرى که جلو آمده بر خطا هستم؟ اگر نظر تو غیر اینست، نظر خودت را اظهار کن."

ابن عمر گفت: خدا گواه است که تو بر خطا نیستى و خداوند، پسر دختر پیغمبر خود را بر راه خطا قرار نمى دهد. فردی مانند تو از نظر پاکی و نزدیکی به پیامبر اکرم (صلّى الله علیه و آله وسلّم) با کسی مثل یزید نباید بیعت کند، اما من از آن بیمناکم که شمشیرها به روى نیکو و زیباى تو فرود آیند. پس با ما به مدینه باز گرد و اگر خواستى با یزید هم هرگز بیعت نکن.

حسین (علیه السلام) فرمود: "هیهات! (یعنى این آرزو غیر ممکن می نماید) که من بتوانم به مدینه بازگردم و در آنجا با امنیت و فراغت خاطر زندگى کنم. اى پسر عمر! این مردم اگر به من دسترسى نداشته باشند، مرا طلب کنند تا بیابند تا این که یا با کراهت بیعت کنم؛ یا آنکه مرا بکشند. آیا نمى دانى که از خارى دنیا اینست که سر یحیى بن زکریا را براى زناکارى از زناکاران بنى اسرائیل بردند... "⁽¹⁾

سپس عبدالله بن عمر تقاضا کرد تا بوسه گاه پیامبر اکرم (صلّى الله علیه و آله وسلّم) را ببوسد. آنگاه گریست و گفت: تو را به خدا مى سپارم که در این سفر شهید خواهى شد.⁽²⁾

( برگرفته از کتاب "پرتوی از عظمت امام حسین (علیه السلام)"، تالیف آیت الله صافی گلپایگانی(با اندکی تصرف))

 اربعین

اگر عاشورا روز (( آتش )) بود اربعین روز (( آب )) است .

اگرعاشورا روز (( فراق )) بود اربعین روز (( وصال )) است .

اگر عاشورا (( افتادن )) بود اربعین (( برخاستن )) است .

اگر عاشورا (( نقطه )) بود اربعین (( راه )) است .

اگر عاشورا (( تکلیف ))  بود اربعین (( تاکید )) است .

اگر عاشورا (( رفتن ))  بود اربعین (( بازگشتن )) است .

اگر عاشورا (( ریزش )) بود اربعین (( رویش )) است .

اگر عاشورا (( قطره )) بود اربعین (( دریا )) است .

اگر عاشورا ندای (( هل من ناصر ینصرنی )) داشت اربعین فریاد های (( لبیک )) دارد .

اگر عاشورا (( سرخ )) بود اربعین ... هم (( سرخ )) است .

زمین و زمان همیشه (( سرخ )) است .

اگر عاشورا (( بدنهای قطعه قطعه )) داشت (( تب )) داشت (( سیلی )) داشت (( تازیانه )) داشت .

اگر عاشورا (( ثار )) داشت ... 

این الطالب بدم المقتول بکربلاء ؟

در سرزمين سوزان و آتشين عربستان و در ميان خلق و خوي بدوي و بياباني اعراب، انساني به رسالت مبعوث مي‌شود كه پيامبر رحمت است و سرلوحه پيام خويش را اتمام مكارم اخلاق بيان مي‌دارد و مي‌فرمايد: « إنما بعثت لاتمم مكارم الاخلاق»؛ يعني به درستي كه من براي تكميل و تمام كردن مراتب بالاي اخلاق و مكارم اخلاقي مبعوث شده‌ام.

هر كس كه در برابر شخصيت ارجمند پيامبر عظيم الشأن اسلام قرار مي‌گيرد، شخصيتي كه خداوند متعال او را به عنوان پر افتخارترين و شكوهمندترين انسان در پهنه هستي آفريد، به حيرت و شگفتي و اعجاب دچار مي‌گردد. شخصيت پيامبر در حقيقت تابلوي زيبا و ارزشمندي است كه بر آن تمام مظاهر جمال و جلال و زيبائي نقش بسته است و چشم و دل بينندگان را به خود خيره مي‌سازد؛ خواه اين بيننده مسلمان باشد يا غير مسلمان، خواه از كنه جمال و جلال معنائي دريابد يا از درك آن محروم باشد.

اين تابلوي شكوهمندي است كه بر سر آنيم تا به قدر وسع خويش گوشه‌اي از آن را بنمايانيم.

گرامي‌داشت صاحبان فضيلت

پيامبر (ص) با صاحبان فضيلت و كرامت، هر چند مسلمان هم نبودند، با خلق نيكو و تكريم و احترام برخورد مي‌كرد. « يكرم اهل الفضل في اخلاقهم و يتالف اهل الشرف بالبر لهم»، اهل فضل را در اخلاق نيكويي كه داشتند گرامي مي‌داشت و با نيكي نسبت به اهل شرف به آنان مهرباني مي‌كرد.

از حضرت علي (ع) نقل شده است كه فرمود: «وقتي اسيران قبيله «طي» را آوردند زني در ميان اسرا، به پيامبر (ص) عرض كرد: «به مردم بگو مزاحم من نشوند و با من خوش رفتاري كنند، زيرا من دختر رييس قبيله خود هستم و پدرم كسي است كه به عهد و پيمان‌ها وفادار است. اسيران را آزاد و گرسنگان را سير مي‌كند، افشاي سلام مي‌كند و هرگز نيازمندي را از خود نمي‌راند. من دختر حاتم طائي هستم. آن گاه پيامبر اكرم (ص) فرمود: «اين صفاتي كه گفتي، نشانه‌ها و اوصاف مؤمنين حقيقي است، اگر پدر تو مسلمان بود بر او رحمت مي‌فرستاديم.»

سپس فرمود: «او را رها كنيد و كسي مزاحم او نشود، زيرا پدر او كسي بوده كه مكارم اخلاق را دوست داشته و خداوند مكارم اخلاق را دوست دارد.»

همين برخورد محبت آميز پيامبر (ص) با دختر حاتم باعث شد كه او هنگام برگشتن به ميان قبيله خود، برادرش «عدي ابن حاتم» را تشويق كند تا به حضور پيامبر (ص) برسد و ايمان بياورد. «عدي» هم آمد و اسلام آورد و از مسلمانان برجسته صدر اسلام و پيروان فداكار حضرت علي(ع) شد.»

برخي از آداب برخورد

برخوردهاي رسول خدا (ص) هم جذبه و صلابت داشت، هم جاذبه و متانت و ادبي كه نشان‌گر بزرگي نقش و وسعت بينش ايشان بود و در رفتار با تمام مردم از كوچك و بزرگ و فقير و غني به چشم مي‌خورد.

سلام، آغاز برخورد رسول اكرم (ص) با كوچك و بزرگ بود و نيز در سلام كردن بر همگان پيش مي‌گرفت.

از جمله آدابي كه قرآن كريم براي پاسخ دادن به سلام ذكر فرموده، «پاسخ نيكوتر از سلام» دادن است. «واذا حييتم بتحية فحيوا بأحسن منها او ردوها» (نساء /86)، (هنگامي‌كه به شما تحيتي گفته شد، شما نيز با تحيتي نيكوتر از آن تحيت پاسخ دهيد يا خودش را باز گردانيد.)

رسول خدا (ص) اين ادب قرآني را در پاسخ ديگران با ظرافت ويژه‌اي رعايت مي‌فرمود. ازسلمان فارسي نقل است كه «مردي خدمت پيامبر خدا رسيد و گفت: «السلام عليك يا رسول الله»، پيامبر(ص)پاسخ داد:«عليك و رحمت‌الله»، ديگري آمد و گفت: «السلام عليك يا رسول الله و رحمت‌الله»، پاسخ داد، «وعليك و رحمت الله و بركاته»، ديگري آمد و گفت: «السلام عليك و رحمت الله و بركاته»، رسول خدا (ص) پاسخ داد:«وعليك» آن مرد به پيامبر (ص) گفت: «اي پيامبر خدا! پدر و مادرم فدايت، فلاني و فلاني نزد شما آمده و به شما سلام كردند و شما پيش از آنچه به من پاسخ دادي آنان را پاسخ فرمودي؟!»، رسول خدا فرمود: «تو چيزي براي ما باقي نگذاشتي، خداوند فرموده «واذا حييتم بتحية فحيوا بأحسن منها او ردوها»

از جمله آداب برخورد اسلامي كه از رسول خدا (ص) به يادگار مانده مصافحه كردن است. اميرمؤمنين (ع) ادب مصافحه رسول خدا را از اين‌گونه وصف مي‌كند: «هرگز نشد رسول خدا (ص) با كسي مصافحه كند و آن حضرت جلوتر از طرف، دست خود را از دست وي بكشد.»

امام صادق (ع) در اين باره مي‌فرمايد: «وقتي مردم اين معني را فهميدند، زماني‌كه با آن حضرت مصافحه مي‌كردند، فوري دستشان را از دست ايشان مي‌كشيدند.»

رسول خدا(ص) كه طبعي بلند و منشي آزاده داشت، نهايت ادب و احترام را نسبت به ميهمانان خويش رعايت مي‌كرد. نقل شده است كه هرگاه كسي بر آن حضرت وارد مي‌شد، تشك زير انداز خود را براي او پهن مي‌كرد و مي‌فرمود روي آن بنشيند و اگر آن شخص قبول نمي‌كرد به اصرار او را بر آن مي‌نشاند.

حضرت موسي بن جعفر (ع) فرمود: «هنگامي كه براي رسول خدا (ص) ميهمان مي‌رسيد، حضرت با او غذا ميل مي‌فرمود و تا مهمان از غذا خوردن دست نمي‌كشيد، رسول خدا(ص) همچنان به خوردن ادامه مي‌دادند.». پيامبر(ص) اگر يكي از اصحاب خود را، سه روز نمي‌ديد، از حال وي جويا مي‌شد. اگر در مسافرت بود در حق او دعا مي‌كرد و اگر در منزل بود به ديدارش مي‌رفت و اگر مريض بود به عيادتش تشريف مي‌برد.

آن حضرت براي احترام به اصحاب و جلب قلوب آنها همه را به كنيه صدا مي‌فرمود و اگر كسي كنيه نداشت، برايش كنيه انتخاب مي‌نمود و اصحاب، نيز به همان كنيه او را صدا مي‌كردند.

آراستن ظاهر

برخلاف پندار كساني كه آراستن را فقط براي بيرون از خانه و ملاقات با ناآشنايان ضروري مي‌دانند، رسول خدا(ص) در خانه و بيرون از خانه آراسته بود. نه تنها براي خاند‌ان خود، بلكه براي اصحاب خويش نيز خود را مي‌آراست و مي‌فرمود: «خدا دوست دارد كه بنده‌اش، وقتي براي ديدن برادران از خانه بيرون مي‌رود، خود را آماده كرده و زينت كند.»

يكى از شاخصه هاى پر اهميت در پيشرفت اسلام اخلاق نيك و كلام‏دلاويز و پرجاذبه پيامبر اكرم (ص) با انسان‏ها بود، اين خلق نيكوتا بدان حدى بود كه معروف شد سه چيز در پيشرفت اسلام نقش به‏سزايى داشت:

- اخلاق پيامبر (ص)

- شمشير و مجاهدات حضرت على (ع)

- انفاق ثروت حضرت خديجه (س)

در قرآن مجيد، به نقش اخلاق پيامبر (ص) درپيشرفت اسلام و جذب ‏دل‏ها تصريح شده است، آن جا كه مى‏خوانيم: «فبما رحمة من الله‏لنت لهم و لو كنت فظا غليظ القلب لانفضوا من حولك فاعف عنهم‏و استغفر لهم و شاورهم فى الامر; اى رسول ما! به خاطر لطف ورحمتى كه از جانب خدا، شامل حال تو شده، با مردم مهربان‏گشته‏اى، و اگر خشن و سنگدل بودى، مردم از دور تو پراكنده‏مى‏شدند، پس آن‏ها را ببخش، و براى آن‏ها طلب آمرزش كن، و دركارها با آن‏ها مشورت فرما.»

ازاين آيه استفاده مى‏شود كه : 1- نرمش و اخلاق نيك، يك هديه الهى است، كسانى كه نرمش ندارند،از اين موهبت الهى محرومند; 2- افراد سنگ‏دل و سخت‏گير نمى‏توانند مردم‏دارى كنند، و به جذب‏نيروهاى انسانى بپردازند; 3- رهبرى و مديريت صحيح با جذب و عطوفت همراه است; 4- بايد دست‏شكست‏خوردگان در جنگ و گنهكاران شرمنده را گرفت وجذب كرد (با توجه به اين كه شان نزول آيه مذكور در موردندامت فراريان مسلمان در جنگ احد نازل شده است); 5- مشورت با مردم از خصلت‏هاى نيك و پيوند دهنده است كه موجب‏انسجام مى‏گردد.

پيامبر اسلام (ص) علاوه بر اين كه ارزش‏هاى اخلاقى را بسيار ارج‏مى‏نهاد، خود در سيره عملى‏اش مجسمه فضايل اخلاقى و ارزش‏هاى والاى‏انسانى بود، او در همه ابعاد زندگى با چهره‏اى شادان و كلامى‏دلاويز با حوادث برخورد مى‏كرد.

رسول ملا قلی پور در گذشت

باز هم خبر تاسف بار در گذشت یکی از کسانی که برای سینمای ایران مخصوصا دفاع مقدس ما را ناراحت کرد . درگذشت پدر دوست عزیزم علی ملا قلی پور که یکی از بچه های مسجدی و همچنین با صفای ما بود را خدمت ایشان و خانواده گرامی آن مرحوم تسلیت عرض می کنم . در ذیل اشاره ای گذرا به زندگی ایشان می کنم . ان شاء الله بهشت برین جایگاه ایشان باشد .

ملاقلي‌پور در سال 1334 در تهران متولد شد وكار هنري خود را پس از پيروزي انقلاب با عكاسي آغاز كرد و سپس به ساخت فيلم‌هاي مستند درباره دفاع مقدس پرداخت. 
نينوا، قارچ سمي، هيوا، پناهنده، نسل سوخته، كمكم كن، خسوف، افق، مجنون، پرواز در شب، بلمي به سوي ساحل و ميم مثل مادر از آثار بلند سينمايي وي به شمار مي‌آيند.
ملاقلي پور در سفر اخير خود به كربلاي معلا، مستند «شش گوشه عرش» را كليد زد كه آن را مي‌توان آخرين كار وي دانست كه نيمه تمام ماند. 
ملاقلي پور سفر به چزابه، نجات يافتگان و مزرعه‌ پدري را براي مركز سيما فيلم توليد كرد و آخرين همكاري وي با مركز سيما فيلم سريال «هيچكس سرباز به دنيا نمي‌آيد» بود .
اين سريال نيز كه به دفاع مقدس مي پردازد درباره تجاوزات رژيم بعثي به ايران و اشغال خرمشهر و حوادث مربوط به مقاومت دليرانه مردم آن ديار بود كه در خلاصه آن آمده است: «گروهي از نيروهاي عراقي كه ساختماني مسكوني را اشغال كرده‌اند، با حضور زني ايراني و فرزندش مواجه مي‌شوند. كوشش يكي از سربازان عراقي براي پنهان نگهداشتن حضور زن بي‌ثمر مانده ولي بچه زنده‌ مي‌ماند. سرباز عراقي بچه را به عراق مي‌برد. بعدها نيروهاي اطلاعاتي بعثي نسبت به سرباز مزبور مشكوك شده و با به قتل رساندن كودك و خائن معرفي كردن سرباز، او را تحت بازجويي بي‌رحمانه يكي از فرماندهان ارشد بعثي قرار مي‌دهند.»
فقدان اين هنرمند متعهد را به جامعه هنري كشور و مردم هنردوست ايران تسليت گفته و براي خانواده محترم ايشان آرزوي صبر مي‌نمايم.

 طراح قالب: رضا امین زاده

Powered By
  BLOGFA.COM